İçimde ne varsa kötülüğe dair akıp gidiyor!
Bu sabah, arkadaşlarıyla oyun oynayıp eğlenirken bile ellerini kalbinin üzerine koyup Namaste! demeyi ihmal etmeyen Marmara Üniversitesi Çevre Mühendisliği öğrencisi güzel Damla Sökmen’in yazdığı mektupla uyandım… Gecenin ilerleyen saatlerinde yayınlamış Facebook‘da mektubunu. Bu sabah uyanıp saatin kaç olduğuna bakmak için cep telefonumu elime alınca saatten önce, gelen bildirilerin başında Damla’nın fotoğrafını görünce gülümsedim, mutlu oldum. Bende, mektubunu onun kalbiyle birlikte paylaşmak istedim sizinle… Buarada hemen belirtmek istiyorum, Damla’nın en büyük şansı içine girdiği, hala devam ettiği bu dönüşüm programında ve sürecinde, onu yürekten destekleyen çok güzel bir aileye ve devamında da arkadaşlara sahip olmasıdır… Belki onun gelişmesini kendilerinin geride kalma endişesinden doğan korkuyla birleştirip desteklemek istemeyen yakın arkadaşları (ki bu bir sevgili/eş de olabilir) olsaydı, gelişim bu derece hızlı ve en önemlisi verimli sonuçlara sahip olmazdı. Onlara varlıkları ve destekleri için, Damla’yada en büyük hedefimizin ‘bir yaşam şekline dönüşüp kalıcılığı’ olması olan bu pozitif, yapıcı duygularını paylaştığı için teşekkür ediyorum.
“İlk defa ikimizin de yeşil rengi giymesiyle açmıştık kalplerimizin kapısını birbirine, o kocaman umutsuzluklarıma, dertlerime o hayata küsen tüm tavırlarımı hepsini kucaklamıştı kalbimle birlikte sanki, o kadar çaresizliğimde sığındığım kaderimin getirdiği en güzel anım herhalde bana sevgiyle sarılman ve elini kalbime koyup beni anlamandı. Şimdi ben değişiyorum, çevremdekiler, yaşamım, sevgilerim değişiyor… İçimde ne varsa kötülüğe dair akıp gidiyor içimden bir bir seninle birlikte… Nasıl minnet duyduğumu varlığına anlatamam ama anlarsın beni en iyi sen bilirsin ♥ Tüm güzelliklerin bizimle olmasını diliyorum.”
Damla’nın bir önceki mektubu;
